සප්තපුත්‍ර ජාතකය

සප්තපුත්‍ර ජාතකය

පුරාණ කාලයේ, කෝසල දේශයේ, ඉසිගිලි නම් කඳුකරයේ, ඉතාමත් රමණීය වන අරණක් විය. එම වන අරණෙහි, සප්තපුත්‍ර නම් මහ රහතන් වහන්සේ නමක් වැඩ සිටියහ. උන්වහන්සේගේ ආනුභාවය නිසා, එම වන අරණෙහි සියලු සතුන් අතරේ, මිත්‍රශීලී බවත්, සාමූහික බවත් පැවතුණි. සිංහයන්, ಹುලින්, වෘකයන්, මුවන්, හාවුන් ආදී සියලු මෘගයෝ එකට වාසය කළහ. එකිනෙකාට හානියක් නොකර, එකට කෑම බීම ගෙන, එකට නිදා ගත්හ. මේ අපූරු සිදුවීම දුටු මිනිසුන්, මේ වන අරණට 'සප්තපුත්‍ර වන අරණ' යන නම තැබූහ. එය අද දක්වාම ප්‍රසිද්ධියට පත් විය.

ඒ වන අරණ අසල, එක්තරා ගම්මානයක් විය. ගම්වාසීන් සියලු දෙනාම ඉතාමත් සාමූහිකව, එකමුතුව ජීවත් වූහ. ඔවුනොවුන් අතරේ කිසිදු ආරවුලක්, ගැටුමක්, ඊර්ෂ්‍යාවක් නොවීය. සියලු දෙනාම එකිනෙකාට උදව් උපකාර කරමින්, ධර්මය අනුව ජීවත් වූහ. දිනක්, ගම්වාසීන් සියලු දෙනාම සාමූහිකව, රහතන් වහන්සේ බැහැ දැකීමට ගියහ. රහතන් වහන්සේගේ ධර්ම දේශනා අසා, සිය සිතේ පහළ වූ අකුසල් දුරු කර, කුසල් වර්ධනය කර ගත්හ. ඒ විතරක් නොවෙයි, ගම්වාසීන් සියලු දෙනාම, රහතන් වහන්සේගේ ආශිර්වාදයෙන්, සියලු සත්වයන් අතරේ මිත්‍රශීලී බවත්, සාමූහික බවත් වර්ධනය කර ගත්හ.

මේ අතර, කෝසල දේශයේ රජු, සිය රාජධානියේ සාමය, සුවය, සමෘද්ධිය ගැන අසා, ඔහු තුළ ඊර්ෂ්‍යාවක්, ඊර්ෂ්‍යාවක් ඇති විය. ඔහු සිතුවේ, "මේ ගම්වාසීන් මෙතරම් සතුටින්, සාමයෙන්, සමෘද්ධියෙන් ජීවත් වන්නේ, මේ රහතන් වහන්සේගේ බලපෑම නිසයි. මම මේ රහතන් වහන්සේව මෙතැනින් ඉවත් කළ යුතුයි." යනුවෙනි. රජු සිය සේනාව කැඳවා, "මම මේ ගම්වාසීන් හා මේ රහතන් වහන්සේව මගේ රාජධානියෙන් ඉවත් කරන්නට යනවා. ඒ සඳහා මාගේ සේනාව මට උදව් කළ යුතුයි." යැයි කීවා.

රජුගේ අණ පරිදි, සේනාව ගම්මානයට පැමිණියා. ගම්වාසීන් සියලු දෙනාම, රහතන් වහන්සේගේ මග පෙන්වීම යටතේ, කිසිදු බියක්, සැකයක් නැතුව, රජුගේ සේනාවට මුහුණ දුන්නා. ඔවුන් කිසිවෙකුත් සටන් කළේ නැහැ. රජුගේ සේනාව පැමිණි විට, ගම්වාසීන් සියලු දෙනාම, තම තමන්ගේ නිවෙස් වලින් පිටතට පැමිණ, රජුගේ සේනාවට සාමයෙන්, මිත්‍රශීලීව, "ස්වාමීනී, ඔබ අපට කුමක්ද කරන්නේ?" යැයි ඇසුවා. රජුගේ සේනාව, ගම්වාසීන්ගේ සාමකාමී පිළිතුර අසා, ඔවුන්ගේ සිතේ තිබූ කෝපය, ඊර්ෂ්‍යාව සියල්ලම දුරු වුණා. ඔවුන්ට දැනුනා, මේ ගම්වාසීන් ඉතාමත් යහපත්, ධර්ම ගරුක මිනිසුන් බව. රජුගේ සේනාව, ගම්වාසීන්ගේ සාමකාමී පිළිතුර අසා, ඔවුන්ගේ සිතේ තිබූ කෝපය, ඊර්ෂ්‍යාව සියල්ලම දුරු වුණා. ඔවුන්ට දැනුනා, මේ ගම්වාසීන් ඉතාමත් යහපත්, ධර්ම ගරුක මිනිසුන් බව.

සේනාව රජු වෙත ගොස්, "මහරජාණෙනි, අපි ගම්වාසීන් සමග සටන් කළේ නැහැ. ඔවුන් ඉතාමත් සාමකාමී, මිත්‍රශීලී, ධර්ම ගරුක මිනිසුන්. අපි ඔවුන්ට හානියක් කළේ නැහැ." යැයි කීවා. රජු මේ ආරංචිය අසා, ඔහු තුළ තිබූ ඊර්ෂ්‍යාව, ඊර්ෂ්‍යාව සියල්ලම දුරු වුණා. ඔහු සිය අශ්වයා පිට නැගී, ගම්මානයට පැමිණියා. ඔහු ගම්වාසීන් සමග කතා කර, ඔවුන්ගේ සාමකාමී, මිත්‍රශීලී, ධර්ම ගරුක ජීවිතය ගැන දැන ගත්තා. ඔහු රහතන් වහන්සේ බැහැ දැක, උන්වහන්සේගේ ධර්ම දේශනා අසා, සිය සිතේ තිබූ සියලු අකුසල් දුරු කර, කුසල් වර්ධනය කර ගත්තා. රජු සිය රාජධානියට ගොස්, සියලු ජනතාවට ධර්මය අනුව ජීවත් වන ලෙසත්, සාමූහිකව, මිත්‍රශීලීව ජීවත් වන ලෙසත් නියෝග කළා.

ඒ දවස සිට, කෝසල දේශය, සාමය, සුවය, සමෘද්ධිය පිරුණු රාජධානියක් බවට පත්වුණා. රජු, සිය ජීවිතයේ අවසාන භාගයේදී, ඉතාමත් සුන්දර, සුවපහසු දිව්‍ය ලෝකයක උපන්නා. ඔහු එහි සුවසේ කල්ගෙව්වා.